VOLEWIJCKERS 1 promoveert naar de Hoofdklasse

door Frank van der Velpen

Ik had mijn mailtje al klaar staan, maar ik moest er nog over nadenken hoe ik het Ronald zou vertellen. De Raadsheer had gevraagd of ze 1 partij vooruit konden spelen en ik had daar helemaal geen trek in. Ronald kennende zou hij het wel honoreren uit sportief oogpunt. Ik had daar in het verleden altijd zo’n gedoe mee gehad bij Nieuwendam. Als wij vooruit wilden spelen wou de tegenpartij niet en als een tegenstander daar om vroeg had ik intern altijd gedoe, want een deel van het team wilde dat niet en een ander deel wilde dat wel. Toen bleek dat Dmitriy op de speelavond feest aan het vieren zou zijn in Krakow vanwege de overwinning van Shaktar, maar dat hij de week ervoor nog in Amsterdam zou zijn. Dus weg met die mail en vooruit spelen met Dmitriy. Weg principes, maar ik had natuurlijk óók geen gedoe met men team. Ronald blij en mijn team blij.

Dmitriy zorgde op 22 april voor een mooie 1-0 voorsprong voor de wedstrijd op 29 april. Toen ook nog bleek dat VAS-2 wel gewonnen had, maar niet overdonderend, zou een 4-4 eindstand tegen De Raadsheer voldoende zijn.

We besloten – na samenspraak – om Fred op te offeren tegen Bosboom, waardoor meerdere spelers tegen een speler met lagere rating konden spelen. We staan bij Fred dus “in het krijt”. Gisteren heb ik hem vast zijn eerste drankje aangeboden.
Waarbij het tegen degradant Oosten-Toren 2 zinderend spannend werd, was het tegen De Raadsheer al snel duidelijk dat die 4-4 wel in het vat zat. Groot voordeel was dat De Raadsheer geen kans op het kampioenschap meer had. Het ging tussen ons en het reeds uitgespeelde VAS-2, waar wij in de eerste ronde 4-4 tegen hadden gespeeld; toen deed Dmitriy ook mee.

Het werd 1-1 nadat Fred zijn meerdere moest erkennen in Bosboom, maar dat was ingecalculeerd. Niet lang erna werd het 1½ – 1½ omdat ik zelf met zwart remise maakte tegen Knotnerus (rating 2154), waardoor de kanonnen van De Raadsheer waren geneutraliseerd. Op de resterende borden hadden wij een hogere rating en dus was 4-4 voldoende.

En zo verliep het ook. Cor Croese drukte zijn tegenstander rustig van het bord. Als je veel sterker bent hoef je niet met spectaculair spel te winnen. Mooi voor de omstanders, maar het hoeft niet: 2½ – 1½ En toen kwam Richard Lindeman naar me toe, want zijn tegenstander had remise aangeboden. Die tegenstander dacht vast: “Volewijckers ruikt het kampioenschap, dus die neemt wel remise”. Gezien de stelling en overige stellingen namen we genoegen met die logica: remise met zwart zo werd het 3 – 2.

Ook op het bord van Martin was een remisestelling ontstaan, waarbij Martin een pion voor stond, maar daar kon hij niet veel mee. Martin keek even bij de overige borden en bood remise aan “an offer you can’t refuse”: 3½ – 2½ Daarna ging de tegenstander van Simeon naar hem toe en stelde remise voor, want dan was Volewijckers kampioen. Maar daar begon Simeon terecht niet aan, zeker niet nadat ik had opgemerkt dat Roger erg goed stond. Simeon bekeek de stelling van Roger eens en ging verder met een betere stelling, En toen bevestigde Roger wat wij al wisten: 4½ – 3½ en het kampioenschap was binnen tegen de oorspronkelijke titelfavoriet.

De Raadsheer had aangetoond dat elke ronde van de competitie belangrijk is voor het kampioenschap. Tegen Pegasus waren ze met een b-team verschenen, waardoor ze verloren en geen kampioen meer konden worden in de laatste ronde. Wij wonnen met 7-1 van Pegasus, waardoor we in de laatste ronde genoeg hadden aan 4-4 vanwege de bordpunten.

Na lang “melken” won Simeon alsnog zijn partij met een applaus tot gevolg. Een applaus niet alleen voor zijn partij, maar óók voor het hele team en het behaalde kampioenschap.

PS

Bovenstaande foto zal volgende week worden vervangen door een complete teamfoto.